((  خیلی سخته کسی رو که خیلی دوستش داری در کنار

یکی دیگه ببینی و بازم براش آرزوی خوشبختی بکنی

و به خاطر عشقی که به اون داری خودت رو

از بودن در کنار دیگری تا ابد محروم کنی. ))

((  خیلی سخته کسی که دوستت داشته دقیقا

زمانی که بهش دل می بندی و دل کندن از اون

برات سخت می شه بهت بگه تمام عشقش دروغ بوده ))

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

باز این چه عزا و چه نوا و چه ماتم است

ایام سوگواری ابا عبدالله الحسین رو به همه تسلیت عرض می کنم.

یادمان باشد حسین و 72 تن از یارانش برای چه کشته شدند

حسین کشته شد تا اسلام زنده بماند

تا ما اسلام را زنده نگه داریم .

امام حسین (ع) کشته شد تا دین از بین نرود تا مردم

یادشان باشد حسین که بود.

شهادت سالار شهیدان بر همه ی مسلمانان جهان تسلیت باد.

( یا ابا عبدالله الحسین )

دلم می خواد پر بکشم به انتهای آسمون

اونجا که هیچ پرنده ای نباشه توی آسمون

آسمون دل من همیشه پر ستاره بود

وقتی تو رفتی از پیشم دیگه ستاره ای نموند

قلب من پر از غمه قلب تو پر شادی

چشمای من بارونی و چشمای تو مهتابی

تو تنها همدم منی تو این شبای بی کسی

چرا می ری از پیش من با دو تا بال کاغذی

از :یلدا

کاش!

       شب می شد و از دور تو را می دیدم

کاش!

       گل بوسه ی لبخند تو را می چیدم

کاش!

       یک بار تو در خلوت من می ماندی

       راز پنهان مرا از نفسم می خواندی

کاش!

       مهرم به درون دل تو می تابید

کاش!

      سیر نگهم در نگهت می خوابید

کاش!

      یاد رخ من مست و خرابت می کرد

کاش!

     افسون دلم نقش بر آبت می کرد

کاش!

     افسانه ی عشقم به دلت جا می شد

کاش!

     دنیا ز شعف غرق تمنا می شد      

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،پرشی دارد انداز? عشق
.زندگی چیزی نیست،
 که لب طاقچ? عادت از یاد من و تو برود.زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.
 زندگی لمس تنها یی ماه،فکر بوییدن گل در کره ای دیگر.
 زندگی مجذور آیینه است.
 زندگی گل به توان ابدیت ،
 زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما،زندگی هندس? ساده و یکسان نفسهاست .
 هر کجا هستم باشم،آسمان مال من است.پنجره،فکر،هوا،عشق،زمین مال من است.





می خوام از زندگی بگم، از زندگی که خدام به من داده ،
از زندگی که به من داده تا ازش استفاده کنم
.نمی دونم چرا بعضی از آدما اینقدر از زندگی نا امیدن،نمی گم خودم نا امید نمی شم،نه!
ولی هر وقت نا امید شدم
 می رم سراغ خدای خودم،می رم سراغ خالقم،می رم و باهاش درد و دل می کنم
 .اون موقع هست که آروم می شم و می فهمم زندگی یعنی چی؟      زندگی یعنی کی… !
 اگه از بعضی آدما بپرسی تولد رو توصیف کن ، می گه بدترین لحظ? عمرم .
 آخه یکی نیست به اینا بگه خدا هیچوقت چیز بدی رو به بنده هاش نمی ده
، این ما هستیم که بلد نیستیم ازشون درست استفاده کنیم.
 باید مطمئن باشیم اگه متولد شدنمون به ضررمون بود خدا هیچوقت ما رو نمی فرستاد اینجا.
 این مشکل ما آدماست بلد نیستیم درست زندگی کنیم و از زندگی لذت ببریم.
 ما آدما بلد نیستیم در برابرنعمت هایی که بهمون داده میشه سپاسگزاری کنیم،
 گرفته از کمک هایی که بنده های خدا بهمون می کنن تا نعمت هایی که خود خدا بهمون می ده.
 مشکل بزرگ ما اینه که عادت نداریم سختی بکشیم،
می خوایم همه چیز حاظر و آماده باشه نمی خوایم برای بدست آوردن چیزی که می خوایم تلاش کنیم،به همین علت که زود نا امید می شیم .
زندگی فقط این نیست که بشینیم و خواسته هامون رو از خدا بخوایم،
زندگی یعنی تلاش خودمون برای بدست آوردن همه چیز،چیزی رو هم که بدست نمی آوریم یا خدا به ما نمیده،حتما حکمتی داره.
باید سعی کنیم یه زندگی عالی داشته باشیم،زندگی که فقط پول نیست
،مهم اینه که خدامون از ما راضی باشه.مهمتر از زندگی این دنیا ی فانی زندگی اون دنیا ی جاوید است.

از: یلدا

خانة دوست کجاست ؟

در فلق بود که پرسید سوار. آسمان مکثی کرد .

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت :

(( نرسیده به درخت کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است و درآن عشق به
اندازة پرهای صداقت آبی است . می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ، سر به در می آرد، پس به سمت گل تنهایی می پیچی، دو قدم مانده به گل، پای فوارة جاوید اساطیر زمین می مانی وتو را ترسی شفاف فرا می گیرد. در صمیمیت سیال فضا، خش خشی
 می شنوی ، کودکی می بینی رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانة نور و از او می پرسی خانة دوست کجاست.))

...سهراب سپهری...

به نام خداوند بخشنده و مهربان

اسلام به جز یاد علی پایه ندارد

پیشاپیش این عید ولایت رو به همتون تبریک می گم.

وصیت نامه

وقتی که خاکم می کنید بهش بگین پیشم نیاد
بگین که رفت مسافرت بگین شماره ای نداد
یه جور بگین که آخرش از حرفاتون هول نکنه
طاقت ندارم ببینم به قبر من نگاه کنه
دونه به دونه عکسامو بردارید آتیش بزنید
هرچی که خاطره دارم برید و از بیخ بکنید
نذارید از اسم منم یه کلمه جا بمونه
نمی خوام هیچوقت تنمو توی گورم بلرزونه
برو آتیش به قلب من نزن بذار نگاهت از یادم بره
بذار واسه همیشه قلب من چال بشه با من کلی خاطره
برو نمی خوام ببینی خونه ی من خالی شده
همدم من به جای تو ریگای پوشالی شده
اون که می گفت میمرد برات دیدی راست راستی مرد
رفت و همه خاطرشم به خاطرت برداشت و برد
بهش بگین نشست به پات بهش بگین نیومدی
 بگین هنوز دوستت داره با اینکه قیدشو زدی
نشونی قبر منو بهش ندین خوب میدونم
میاد جای همیشگی سر قرار تو رودخونه
برو آتیش به قلب من نزن بذار نگاهت از یادم بره
بذار واسه همیشه قلب من چال بشه با من کلی خاطره
می خوام رو سنگ قبرم این باشه : طلوعی که خیلی غم انگیز بود
قشنگترین خاطره ی عمرم غروبی که خیلی دل انگیز بود
رو سنگ قبرم بنویس : روزی اومد با امید آخر
ولی حالا بدرقه ی راهش داغی که مونده رو دل مادر

علیرضا & حمید رضا

کجایی؟

کجایی؟کجایی تنها تک ستاره ی آسمان تنها ییم. نمی دانم چگونه دلت راضی شد که اینگونه دلم را بشکند. نمی دانم چگونه توانستی تنهایم بگذاری. تو که می دانستی تنهایم . آخر چرا تو. تو با همه ی دانسته هایت. مرا با همه ی چرا هایم تنها گذاشتی.
نمی دانم هیچگاه از خود پرسیدی مرا چه شد؟ منی که زندگیم را به دستان تو سپرده بودم. هیچگاه فکر نمی کردم که روزی تو هم مرا رها کنی و شاید در پی عشق دیگری بروی . پس از رفتنت کوچه ها را به دنبالت گشتم ،همان کوچه هایی که روزی از تو نشانی داشت. باز هم دوباره به داشتن سایه ات ، سایه ای خیالی بسنده کردم . بارها و بارها با خود گفتم : شاید از من بریدی ،منی که هستی ام را به پای چشمانت ریختم .
در پی عشق دیگری رفتی؟ یا بی هدف بودی؟ شاید خواستی مرا بشکنی؟ شاید هم رفتی که فقط رفته باشی. هرچه باشد به من نگفتی . دلیل رفتنت را هیچگاه ندانستم. حتی آن زمان که چشمان آسمانیت قلب زمینی ام را به تمسخر گرفت. رفتنت مبهم بود ، به ابهام ستارگان آسمان . آخر هدفت چه بود ؟ چشم انتظاری من یا تنها گذاشتنم ؟ هرچه بود تو رفتی و من در انتظار تو چه روزها و شبهایی که در تنهایی گریستم. بدون دستهایی برای پاک کردن اشکهای تنها یی ام و حرفها یی که قلب مجروحم را التیام بخشد.
آنقدر امید بازگشتت را داشتم که هر روز کوچه ی تنها یی ام را چراغانی کردم . کاش می دانستی اشکهایم را برای تر کردن کوچه ی تنها یی ام عرضه داشتم که نکند گرد و خاکی خاطر زیبایت را مکدر کند.دیدی چقدر عزیز بودی و ندانستی.
به یاد عشقمان همان عشقی که تنهایش گذاشتی باغچه ی تنها یی ام را پر کردم از گلهای رز. رز سرخ، نشان عشق .رزی را که شاید روزی از دستان سبز تو بگیرم .
با انکه مرا شکستی هیچگاه فرا موشت نخواهم کرد. تویی که یادت را در قلبم ، نامت را بر زبانم و تصویرت را در ذهنم جاودانه کرده ام. لحظه لحظه ی زندگی ام را با یاد تو می گذرانم. اما چه زندگیی ، تو که آن را از من گرفته ای ،همان روز که رفتی و دلیلش را نگفتی.
قسم به آفریدگار هستی ، قسم به آفریننده ی عشق و قسم به آیین پاکمان که فرا موشت نمی کنم. پس بازگرد و تنهایی ام را به بودن در کنارت تغییر ده. بیا تا این بار کوچه ی زندگی را با هم چراغانی کنیم بیا که این بار رزها را با عشق ابدیمان بکاریم. بیا و قلب شکسته ام رادر دستانت بگیر.

 رفت در ظلمت غم آن شب و شبها ی دگر هم     
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...

از : یلدا

دیشب صدای گریه خواب از سرم ربود

دیشب نوای گریه ی تو جان از تنم ربود

دیشب دوباره زماه می چکید اشک

اشکی که در پی آن، جان من ربود